مالزی


مالزي يكي از توسعه يافته‌ترين كشورهاي آسياي جنوب شرقي از نظر اقتصادي است كه در عين حال از تنوع فرهنگي زيادي برخوردار است.

اين كشور از دو خشكي مجزا از هم تشكيل شده است كه به نام‌هاي شبه‌جزيره مالي و بورنئو خوانده مي‌شوند. پايتخت آن كوالالامپور است اما وزارتخانه‌ها و مراكز اداري آن در شهر تازه تاسيس پوتراجايا مستقر هستند.

اين كشور با كشورهاي تايلند، اندونزي، سنگاپور، برونئي و فيليپين همسايه است. اين كشور در نزديكي خط استوا واقع شده است به همين دليل آب و هواي استوايي بر آن حاكم است و پوشيده از جنگل‌هاي انبوه است.

اين كشور در گذشته جزو قلمرو امپراتوري بريتانيا محسوب مي‌شد. كشور فدراتيو مالزي استقلال خود را در 31 ماه آگوست سال 1957 ميلادي به دست آورد.

مالزي در سال‌هاي اخير اجراي برنامه‌هاي توسعه‌اي را در دستور كار خود قرار داده است كه سبب شده اين كشور در زمره كشورهاي صنعتي جهان دسته‌بندي شود.

اين كشور يكي از اعضاي اتحادیه كشورهاي آسياي جنوب شرقي (آ.سه.آن) است. اين كشور همچنين عضو سازمان ملل متحد نيز هست.

نام مالزي براي اين كشور زماني انتخاب شد كه حكومت فدراتيوي از مجموعه كشورهاي آن منطقه شامل سنگاپور، برونئي شمالي و ساراواك در سال 1963 تشكيل شد.

فيليپيني‌ها در همان زمان‌ها تلاش كردند نام مالزي كه برآمده از نام قوم مالي است، را بر كشور خود بگذارند اما پيش از آنكه آنها بتوانند كاري انجام دهند، مالزي نام خود را ثبت كرد.

اقتصاد
در دهه 50 ميلادي مالزي تدوين برنامه‌هايي درازمدت براي توسعه با نام برنامه‌هاي پنج ساله مالزي را آغاز كرد. نخستين برنامه از اين دست در سال 1955 ميلادي آغاز به كار كرد.

اين برنامه‌هاي طي سال‌هاي بعد دوباره بازنگري شدند و سري جديد اين برنامه‌هاي پنج ساله در سال 1965 اجرا شدند.

مالزي در سال 1971 ميلادي تلاش كرد اقتصاد خود را كه بيشتر به محصولات كشاورزي وابسته بود به اقتصادي توليدي آن هم از نوع صنعتي تبديل كند.

مسئولان اين كشور با كمك انگليسي‌ها حركتي را آغاز كردند و به جاي اتكا بر نيروي كار داخلي از كشورهاي منطقه نيروي كار جذب كرد كه بيشتر در معادن و زمين‌هاي كشاورزي به كار گرفته مي‌شدند.

با سرمايه‌گذاري ژاپني‌ها در صنايع سنگين طي چند سال صادرات به موتور محركه توليد ناخالص داخلي مالزي تبديل شد. مالزي توانست در دهه‌هاي 802 و 90 ميلادي رشد متوسط هفت درصدي توليد ناخالص داخلي را به همراه تورم اندك به دست آورد.

اين رشد اقتصادي سريع براي مالزي دردسرهايي نيز به همراه داشت. مهمترين معضل كمبود نيروي كار بود كه سبب موج مهاجرت شديد به اين كشور شد و نيروي كار غيرقانوني در اين كشور افزايش يافت.

جمعيت مالزي در سال 2007 ميلادي 24 ميليون و 821 هزار و 286 نفر بود كه ميانگين سني آنها 24.4 سال بود. اميد به زندگي در اين كشور 72.76 سال است.

بر اساس آمارهاي سال 2003 ميلادي 0.4 درصد از مردم اين كشور به ويروس HIV مبتلا بودند و دو هزار نفر هم جان خود را بر اثر اين بيماري از دست دادند.

50.4 درصد مردم اين كشور از قوم مالي، 23.7 درصد چيني، 11 درصد اندونزيايي و 6.3 درصد هندي هستند. زبان رسمي كشور مالزيايي باهاساست و زبان‌هاي انگليسي، چيني و تاميل هم در آن رواج دارد.

آب و هوا
در سفر به مالزی یکی از یکنواخت‌ ترین آب و هواهای آسیا را تجربه خواهید کرد . دمای هوا از 20 تا 30 درجه‌ سانتی‌گراد در مناطق مختلف در نوسان است. احتمالا دو سه روز اول سفر گرما و رطوبت بالا برای شما آزار دهنده خواهد بود، ولی به لذت از مناظر و شهرهای مالزی می ارزد. فصل باران‌های شدید در بخش غربی از شهریور تا آذر و در بخش شرقی از مهر تا اسفند می‌باشد.

بهترین زمان سفر از لحاظ فرهنگی و تفریحی ماه مبارک رمضان و سال نو چینی می‌باشد. با وجود اکثرییت مسلمان و بودایی این دو زمان یکی از بهترین اوقات برای لذت از فستیوال‌های خرید و تفریح مالزي هستند.

جاذبه هاي گردشگري
پایتخت مالزی، کوالالامپور بیشترین جاذبه‌های تفریحی کشور را در بر می‌گیرد.
برج‌های پتروناس و مرکز خرید سوریا در زیر این دو برج قلب تجارت کوالالامپور را تشکیل می‌دهند.
خیابان بینتانگ یا به زبان مالایی بوکیت بینتانگ (bukit bintang) چند مرکز خرید مهم این شهر و چند رستوران را درخود جای داده است.

مرکز خرید لوکس استار هیل در این خیابان یکی از پر بیننده‌ترین گالری‌های هنری این شهر به حساب می‌آید.
خایابان پتالینگ با دکه‌ها و سوپر مارکت‌های به سبک هندی بازتاب این فرهنگ در کوالالامپور می‌باشد.
موزه ملی، مسجد جامع، محله چینی‌ها، پارک آبی سانوی لاگون (sunway lagoon) و چندین مرکز خرید از جمله میدولی (midvalley) و وان یو پر رفت و آمد‌ترین محل‌های توریستی کوالالامپور و اطراف آن می‌باشند.
از دیگر شهرهای توریستی مالزی به گنتینگ (genting) می‌توان نام برد.
شهر بازی و سینمای چهار بعدی این شهر و هوای نسبتاً خنک یکی از مرتفع‌ترین شهرهای مالزی را به مرکز تفریحی تبدیل کرده است.
نباید جزایر استوایی مالزی را نيز نادیده گرفت. لنگکاوی، تیومان و ترنگانو توریستی‌ترین جزایر مالزی می‌باشند.
رفت و آمد به این جزایر توسط قایق‌های مسافرتی انجام می‌شود. پنانگ و پورت دیکسون از شهرهای ساحلی مالزی به شمار می‌آیند، ولی به دلیل آلودگی آب سواحل در بعضی از قسمت‌ها انتخاب مناسبی برای لذت از سواحل این کشور نمی‌باشد.
قسمت شرقی مالزی به دلیل دارا بودن بافت بسیار سنتی و کمبود خدمات توریستی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، اما جنگل‌های شگفت‌‌انگیز ساباه و ساراواک می‌توانند انتخاب مناسبی برای افراد ماجراجو باشند.